Verenigde Staten
Van Taft naar Trump

In zijn aanval op de westerse bondgenootschappen van de VS heropent Trump een historisch Republikeins partijconflict, namelijk dat tussen de isolationisten versus de internationalisten,

 

schrijft Ronald Brownstein in The Atlantic. Het conflict kwam in 1952 tot een hoogtepunt met de overwinning van Eisenhower op Taft. Laatstgenoemde was een voorloper van Trumps ‘America First’ nationalisme en isolationisme in het Amerikaanse buitenlandbeleid. ‘“For now, “Taft beats Ike”’, en lijkt er een halt te komen op de proactieve, internationale aanwezigheid van de VS. De vraag is echter voor hoelang. Trump lijkt immers volledig voorbij te gaan aan het deel van zijn Republikeinse achterban dat wel degelijk belang ziet in internationale betrokkenheid, waardoor de partij langzaam implodeert.

 

Foto: Wikimedia Commons

 

Laatste update: 18-06-2018

Nucleaire aanval door robots?

Amerika is gestart met de ontwikkeling van toegepaste artificial intelligence (AI) in het opsporen van nucleaire dreiging, schrijft Phil Stewart voor Reuters. Hoewel het onderzoek zelf achter

 

gesloten deuren blijft, is dezelfde technologische trend al eerder opgepikt in China en Rusland en is de militaire begroting inmiddels aangepast op het toekomstige onderzoeksprogramma. AI kent voor- en nadelen die de internationale veiligheid net zozeer kunnen bevorderen als bedreigen. Het programma kan tot op heden bijvoorbeeld moedwillig om de tuin worden geleid, schrijft Stewart, en dient daarop beter te worden afgesteld om verkeerd handelen te voorkomen. Maar waar ligt de grens tussen technologische snelheid en efficiëntie en de menselijke input en controle? Zal de nucleaire wapenwedloop ooit worden geregeerd door robots?

 

Foto: Pixabay

 

Laatste update: 07-06-2018

#WelcomeToCanada?

Voor The Atlantic schrijft Samuel Sigal over migratiepatronen richting Canada. Er heerst het beeld dat Canada wordt overstroomd door vluchtelingen, een ware paradox ten

 

opzichte van vorig jaar toen minister-president Trudeau met de hashtag #WelcomeToCanada het statement gaf migranten met open armen te zullen ontvangen. Samuel analyseert het maatschappelijk debat en de frustratie die is ontstaan tegenover het open-deurbeleid van Trudeau, die tevens toegang lijkt te hebben verschaft aan de anti-immigrantenretoriek van president Trump.

 

Foto: Flickr/Taymaz Valley

 

Laatste update: 28-05-2018

Amerikaanse wapens naar het Midden-Oosten

Trump wil de wapenexport naar het Midden-Oosten uitbreiden, dat schrijft Shimon Arad voor The National Interest. Volgens Trump is de wapenexport goed voor de nationale veiligheid en

 

stimuleert het de economie waardoor het bijdraagt aan zijn ‘America First’ beleid. Echter, landen in het Midden-Oosten willen diverse wapenleveranciers om zo de afhankelijkheid van Amerikaanse wapens te verminderen. Volgens Arad zal Trump daarom druk uitoefenen op Arabische leiders door middel van een veiligheidsgarantie, in ruil voor een afzetmarkt voor wapens. Echter, er speelt ook nog een controversiële kwestie: is het wel geoorloofd om de leiders van landen in een conflictgebied van wapens te voorzien?

 

Foto: U.S. Air Force/Justin Connaher

 

Laatste update: 17-05-2018

Doorbraak of naïeve zet?

Voor The Strategist schetst Christopher R. Hill enkele verwachtingen met betrekking tot de diplomatieke top tussen Trump en Noord-Korea die binnenkort zal plaatsvinden. Volgens

 

de auteur onderschat Trump de kracht van zijn relatief nieuwe diplomatieke strategie en dient de uitvoer en snelheid achter de denuclearisatiebelofte van Kim Jong-un verder geconcretiseerd te worden, voordat Trump beloftes maakt aan Noord-Korea die de relatie met buurlanden kunnen ondermijnen. Of Trump zich zal realiseren dat een crisis van dit formaat niet met een enkele ontmoeting is opgelost is een kwestie van zelfreflectie, wat misschien wel de grootste uitdaging voor Trump kan zijn.

 

Foto: Flickr/Duncan C

 

Laatste update: 08-05-2018

De ‘punishment’-formule

‘Punish France, Ignore Germany, Forgive Russia’ was, samengevat, ten tijde van de Irak-oorlog het VS-beleid tegenover Europa. Christoph von Marschall schrijft voor

 

The German Marshall Fund dat de kaarten inmiddels anders geschud zijn. Zowel Macron als Merkel brengt een staatsbezoek aan president Trump. Er wordt in spanning afgewacht: wat zal de Amerikaanse ‘punishment’-formule over de huidige situatie zeggen? Von Marschall gokt dat de ‘Bromance’ van Macron en Trump de formule positief beïnvloedt en dat die meer zal gaan lijken op: ‘Forgive France, Punish Germany, Ignore Russia’.

 

Foto: Wikimedia Commons

 

Laatste update: 26-04-2018

Liefde maakt blind

Voor The Daily Beast schrijft Christopher Dickey over de zogenaamde ‘bromance’ van de Franse president Emanuel Macron en Trump. ‘Zogenaamde’, aldus Dickey, want de

 

opvallende lichaamstaal van de twee wereldleiders tijdens Macrons staatsbezoek aan de Verenigde Staten verhult een zwaar kritische Macron met betrekking tot het Amerikaanse buitenlandbeleid. Een gevaarlijke situatie, stelt Dickey, want Trump lijkt alleen te horen wat hij wil horen. Maakt de liefde Trump té blind?

 

Foto: Wikimedia Commons

 

Laatste update: 26-04-2018

‘Trust, but verify’

Mike Pompeo, de Amerikaanse CIA-directeur, spendeerde de paasdagen in Noord-Korea. Jonathan Freedland schrijft voor The Guardian dat deze ontmoeting een cruciale basis kan

 

leggen voor een toekomstige ontmoeting tussen Trump en Kim Jong-un. Het kan de start zijn van een nieuw soort relatie. Toch is er een lange weg te gaan naar denuclearisatie, vertelt Freedland, en we moeten het advies van Ronald Reagan over wapenbeheersing in de Sovjetunie goed in onze oren knopen: 'trust, but verify'.

 

Foto: Wikimedia Commons

 

Laatste update: 20-04-2018

Adder onder het gras

Mocht er een handelsoorlog komen tussen China en de Verenigde Staten, dan wint China, stelt Philippe Legrain in Foreign Policy. Waarom? Trump denkt dat China meer te

 

verliezen heeft en zich dus terug zal trekken. Maar hierin vergist hij zich: de ‘krantenkopstatistiek’ bluft sterk over China’s economische kwetsbaarheid en onderschat de Amerikaanse. Daarbij is Amerika zeer kwetsbaar voor ‘vuile’ Chinese trucjes, omdat veel Amerikaanse bedrijven hun productie uitbesteden aan China. Stel je voor dat een Chinese firma haar werkzaamheden ineens voor een paar weken neerlegt op basis van valse regelgeving!

 

Foto: Flickr/401 (K) 2012

 

Laatste update: 16-04-2018

‘The Art of the Deal’

President Trump kondigde aan Syrië te verlaten: ‘very soon’. Michael Doran schrijft voor Hudson Institute dat Trump hiermee veel principes van zichzelf overboord gooit. Volgens Trumps

 

‘The Art of the Deal’ is wanhoop de meest fatale factor in een onderhandeling. De wanhoop lijkt Trump nu toch in zijn greep te hebben. Ook zei Trump tijdens de verkiezingscampagne in 2016 ‘never, ever telegraph your military moves’. Alle Trump-principes lijkt hij nu zelf te hebben geschonden. Zal dit ook fatale gevolgen hebben zoals Trump dat zelf ooit beschreef?

 

Foto: United States Department of Defense

 

Laatste update: 12-04-2018

‘Trade war’ als dekmantel?

De zogenaamde ‘trade war’ tussen de VS en China is veelbesproken. Gordon Chang schrijft over deze Chinees- Amerikaanse vete voor The Daily Beast, maar bekijkt die toch

 

met een andere lens. De voorgestelde heffingen op Chinese goederen moeten de diefstal van Amerikaans intellectueel eigendom compenseren. President Trump tweette dan ook: ‘we are not in a trade war with China’. Chang is het hier mee eens. De ‘trade war’ is in feite een strijd om technologie, iets wat in de komende decennia steeds belangrijker zal worden.  

 

Foto: Wikimedia Commons

 

Laatste update: 09-04-2018

Trump van zijn beste kant

Na de aanval op Sergei Skripal in het VK zijn er veel Russische diplomaten weggestuurd, zo ook door de VS. Louis Golino schrijft voor de Atlantic Council dat dit een belangrijk keerpunt

 

kan zijn in het Amerikaanse beleid ten aanzien van Rusland. De VS laat zien achter zijn Europese bondgenoten te staan. Het bannen van diplomaten is een botte zet en is de meest ingrijpende actie sinds de Koude Oorlog. In hoeverre laat dit zien dat de houding van de VS verandert ten opzichte van Rusland?

 

Foto: Flickr/ DonkeyHotey

 

Laatste update: 05-04-2018

Gandhi in een nieuw licht

In Project Syndicate schrijft Joschka Fischer over de gevolgen van president Trumps ‘handelsoorlog’. Ten eerste gaan Trumps recente acties niet alleen over handel: hij neemt ook duidelijk

 

afstand van de Pax Americana. In hoeverre heeft dit toenemende protectionisme een effect op economieën die sterk gebonden zijn aan de naoorlogse orde, zoals Duitsland? En in hoeverre zullen Trumps acties leiden tot meer handel tussen China en Europa? Eén ding is duidelijk: mocht er een trans-Atlantische handelsoorlog komen, dan zal die volgens Fischer eigenlijk alleen verliezers opleveren. Immers, zoals Gandhi ooit zei: “een oog voor een oog maakt de hele wereld blind”.

 

Foto: Flickr/duncan c

 

Laatste update: 26-03-2018

De macht van onzekerheid

In The Interpreter analyseert Dina Esfandiary de onzekerheden rondom het nucleaire akkoord met Iran. Na de benoeming van de nieuwe Amerikaanse minister van Buitenlandse Zaken staan

 

de media er vol mee: Pompeo is namelijk tegen de deal, net als Trump. Wat brengt de toekomst? Esfandiary brengt een vernieuwend perspectief: zelfs al zou Trump uiteindelijk niet weglopen van de deal, het gecreëerde milieu van onzekerheid heeft al evenveel effect. 

 

Foto: Flickr/Marco Verch

 

Laatste update: 15-03-2018

Een impulsieve zet

De media staan er vol mee: president Trumps historische top met Kim Jong-un. Gordon Chang schrijft voor The Daily Beast wat we van de ontmoeting moeten verwachten. Het was een

 

impulsieve maar juiste stap van Trump, stelt Chang. Zuid-Korea was aangenaam verrast toen Trump werkelijk op de uitnodiging inging. Volgens Chang kan de ontmoeting echter twee richtingen uit: enerzijds kan het leiden tot een glorieus moment en anderzijds is er kans op een diplomatieke blunder. Zouden de twee rivalen tot een deal kunnen komen?

 

Foto: Wikimedia Commons

 

Laatste update: 12-03-2018

We have a hostage situation

Nate Schenkkan beschrijft in Foreign Policy een van de meest urgente problemen in de relatie tussen Ankara en zijn westerse bondgenoten: de Turkse ‘gijzelpolitiek’. Deze is het best

 

zichtbaar in de relatie tussen Amerika en Turkije, meldt Schenkkan, met de gevangenschap van de Amerikaanse pastoor Andrew Brunson als zeer goed voorbeeld. President Erdogan sprak in september 2017 al over ‘het ruilen van twee geestelijken’, waarmee hij Brunson en Fethullah Gulen bedoelde. Er zijn meer van dit soort gevallen en die zijn onacceptabel, in de ogen van Schenkkan. Wat moet Amerika doen? Turkije is en blijft immers een bondgenoot.

 

Foto: Kremlin

 

Laatste update: 05-03-2018

Een achtervolgend verleden

In The Diplomat vraagt Robert Farley zich af hoe de Verenigde Staten de economische en militaire opkomst van China hadden kunnen voorkomen. Waarom signaleerde de VS deze groei

 

pas zo laat? En waarom nam het land vervolgens weinig actie? Farley legt uit hoe de opkomst van China zeer gunstig was in de geopolitieke competitie met de Sovjet-Unie, maar ook voor Amerikaanse bedrijven en consumenten. Daarnaast dachten de Amerikanen dat China naast economisch ook politiek zou hervormen en daardoor geen internationale bedreiging meer zou vormen. Maar had de VS deze groei überhaupt kunnen voorkomen?

Foto: Wikimedia Commons

 

Laatste update: 19-02-2018

We moeten praten!

In een ‘Policy Brief’ van Instituut Clingendael beschrijven Dick Zandee en Sico van der Meer de recente Amerikaanse beleidsveranderingen omtrent nucleaire wapens. De

 

Amerikaanse Nuclear Posture Review verbreedt de omstandigheden waarin de Verenigde Staten nucleaire wapens kunnen en stelt dat het land de intentie heeft nieuwe en kleinere nucleaire wapens te introduceren. Deze veranderingen hebben directe effecten op Europese lidstaten van de NAVO en vereisen daarom een geïnformeerd debat onder zowel beleidsmakers als het bredere publiek van deze staten, stellen Zandee en Van der Meer.

 

Foto: Flickr/Moiggi Interactive

 

Laatste update: 14-02-2018

Vergane glorie?

Het Franse militaire spektakel ‘Défilé militaire du 14 Juillet’ heeft bij Trump een diepgeworteld sentiment losgemaakt. Masha Gessen schrijft voor The New Yorker dat Trump vanwege het

 

Franse vertoon zijn zinnen heeft gezet op een soortgelijke parade. Dit is eigenlijk weinig nieuws aan de Trumphorizon. Het laat wederom zien hoe de meest absurde retoriek verandert in realiteit, aldus Gessen. Maar wat betekent dit eigenlijk? Volgens Gessen verwijst een toekomstige militaire parade naar een diepere en symbolische betekenis in de Amerikaanse cultuur en politiek: een verlies van de Amerikaanse grootheid ofwel de teloorgang van het Amerikaanse narratief.

 

Foto: Pixabay

 

Laatste update: 14-02-2018

Een nucleaire transformatie

James Acton schrijft voorWar on the Rocks over het Amerikaanse ‘nuclear command-and-control’-systeem en beweert dat dat vergelijkbaar is met de elfjarige Harry Potter:

 

ondergewaardeerd en onder-gefinancierd. Het systeem is echter onmisbaar in deze tijd. Hij analyseert aan de hand van de Nuclear Posture Review (NPR) hoe het verouderde systeem weer leven ingeblazen kan worden om de dreigingen het hoofd te bieden. Acton beweert dat de NPR het juiste probleem aanstipt, maar een verkeerde oplossing biedt. Het document richt zich voornamelijk op modernisering en adviseert nucleaire wapens inzetten als tegenoffensief in non-nucleaire aanvallen. Dit zou de Amerikaanse belangen schaden, aldus Acton. Hoe moet de VS zijn nucleaire systeem transformeren?

 

Foto: Flickr/ International Campaign to Abolish Nuclear Weapons

 

Laatste update: 05-02-2018

‘State of the Union’ bui?

Als reactie op president Trumps State of the Union op 30 januari schrijft John F. Harris in Politico over het ‘wat-als’-presidentschap. Wat als Trump, bijvoorbeeld, zijn impulsiviteit

 

en improvisatietalent (voor een deel) had vervangen door strategie? Het klinkt mooi, maar Harris beargumenteert dat zo’n opgewekt beeld van Trumps potentie andere politieke en psychologische realiteiten buiten beschouwing laat. Trump kan niet in de ‘State of the Union-bui’ blijven, al zou hij het proberen. De geschiedenis vertelt ons immers dat presidenten nooit het fundamentele karakter dat hun politiek karakteriseert, zullen veranderen.  

 

Foto: U.S. Army

 

Laatste update: 01-02-2018

Een Amerikaans gelukskoekje?

Voor het Center for Strategic & International Studies schrijft Anthony H. Cordesman over de nieuwe nationale defensiestrategie van Amerika. Het gebruik van (slechte)

 

buzzwords in de samenvatting van het document is niet het grootste probleem, dat is het gebrek aan een echte strategie. Cordesman beschrijft het zelfs als een lang strategisch gelukskoekje: het zegt niks over een toename van specifieke troepen of over de Amerikaanse strategie in voortgaande oorlogen en er zijn geen tijdslijnen of budgetgegevens. Dus, als men tussen de (slim opgemaakte) lijnen doorleest, maakt deze defensiestrategie Amerika niet ‘first’ maar alleen maar heel vaag, aldus Cordesman.

 

Foto: Flickr/Chairman of the Joint Chiefs of Staff

 

Laatste update: 22-01-2018

‘Cyber’ een nieuwe bron van agressie

Christopher Paul en Rand Waltzman bevelen het Pentagon een effectievere aanpak aan van het stoppen van cyberagressie door externe actoren gericht op en binnen de VS.

 

Aangezien cyberagressie in toenemende mate voorkomt, moet er een doeltreffend beleid komen dit tot een halt te roepen. Dit begint volgens hen met het definiëren van het begrip ‘cyber’; wat houdt het precies in? Daarnaast is het aan de VS normen te stellen in cyberspace wat betreft het ‘goede’ en het ‘kwade’. Hoewel het Pentagon al over het vermogen en de technologie beschikt voor geloofwaardige afschrikking in het cyberdomein, bestaat er veel verwarring en twijfel over de toepassing.

 

Foto: Flickr/Christiaan Colen

 

Laatste update: 16-01-2018

Trump opent doos van Pandora in Israël

In De Groene Amsterdammer laat Jan van der Putten zien hoe Trump met zijn uiterst rechtse kijk op het Israël-Palestina conflict een doos van Pandora opende, die niet meer dicht kan.

 

Van der Putten stelt dat Trumps strategie gericht is op ‘capitulatie van de Palestijnen’ en legt uit waarom hij juist deze aanpak koos: Trump wilde Sheldon Adelson behagen, een grootfinancier van Trumps campagne en de Amerikaanse bondgenoot van Netanyahu. Een onverwacht gevolg van deze keuze, echter, is de politieke herrijzenis van de Palestijnse president Abbas, legt van der Putten uit. Wat zijn de gevolgen voor de toekomst van het vredesproces nu het machtigste land van de wereld verplettering van tegenstanders steunt?

 

Foto: Flickr/Irena&Libor

 

Laatste update: 11-01-2018

De Veertien Punten van Wilson

Op 8 januari is het precies 100 jaar geleden dat de Amerikaanse president Woodrow Wilson zijn ‘Veertien Punten’-plan presenteerde. Daniel Fried geeft voor de Atlantic Council een beschouwing op Wilsons plan.

 

Ondanks de beperkingen van Wilson zelf en van zijn Veertien Punten, stond dit plan aan de basis van Amerika’s Grand Strategy tijdens de American Century. Volgens Fried keerde de VS gedurende de twintigste eeuw in zijn strategische keuzes telkens terug bij Wilsons Veertien Punten. Dat plan was daarom de ‘default mode’ van de VS en bepaalde zijn positie als wereldleider, met vrede en ongekende welvaart tot gevolg.

 

Foto: Wikimedia Commons

 

Laatste update: 04-01-2018

Trumps ‘wensenlijstje’ voor de kerstman

Er zijn twijfels over de waarde van Trumps ‘National Security Strategy’ (NSS). Volgens Max Boot van de Council on Foreign Relations is het vooral een wensenlijstje van ‘capabilities’ en een waslijst van ‘threats’.

 

Een NSS kent een aparte status binnen de buitenlandpolitiek van de VS. Zo geeft de strategie veiligheidsrichtlijnen voor de regering, maar is er nooit een ambtenaar geweest die een veiligheidscrisis heeft bedongen door de NSS er nog eens op na te lezen. Opvallend is eveneens dat Trumps NSS leest alsof ze is bedacht door een van zijn voorgangers. De NSS schrijft een typische conventionele strategie voor van Republikeinse snit. Boot benoemt wel een aantal tegenstrijdigheden. Zo benadrukt de NSS de voorbeeldfunctie van de VS in plaats van internationale samenwerking en rijmt de betiteling van Rusland als “gevaarlijke tegenstander” niet met de houding van Trump ten opzichte van Poetin.

 

Foto: The White House

 

Laatste update: 21-12-2017

De boeman onder Trumps bed

Nu Robert Mueller met zijn Ruslandonderzoek steeds dichter bij Trump zelf komt nemen de Republikeinen hem en zijn team vaker onder vuur, aldus The Economist.

 

Toen hij een half jaar geleden begon was hij onomstreden: van linkse progressieven tot rechtse conservatieven, iedereen was vol lof over de man die zowel onder Bush als Obama had gediend. Toen bekend werd dat de Russen inderdaad hadden geprobeerd om de verkiezingen te beïnvloeden, spraken de leiders van beide partijen er eensgezind schande over. Nu de verdeeldheid in de Amerikaanse politiek een hoogtepunt bereikt, proberen Trumpsupporters en conservatieve media echter op alle mogelijke manieren om Mueller en zijn team als partijdig af te schilderen en af te stoppen.

 

Foto: Wikimedia Commons

 

Laatste update: 18-12-2017

De teloorgang van de Oslo-akkoorden

De erkenning van Jeruzalem als hoofdstad van Israël door Trump is een ‘symbolisch nekschot’ voor de twee-statenoplossing uit de Oslo-akkoorden van 1993-1995, stelt Erwin van Veen van Clingendael.

 

Sinds het jaar 2000 was er al sprake van een impasse in de besprekingen van het ‘Midden-Oosten vredesproces’ waardoor de akkoorden met de jaren aan betekenis inboeten. Zo zijn de in 1967 door Israël bezette Palestijnse gebieden nog steeds in handen van Israël, probeert de Israëlische staat Oost-Jeruzalem in te lijven, en neemt het aantal Israëlische nederzettingen en kolonisten op de Westelijke Jordaanoever nog steeds toe. Desalniettemin hoopten vele Europese leiders op een doorbraak, maar die lijkt nu verder weg dan ooit. Het besluit van Trump zal de Israëlische staat aanmoedigen om agressiever te koloniseren en Van Veen spreekt dan ook de hoop uit dat alternatieve oplossingen, waaronder het afdwingen van een gemeenschappelijke staat of een tijdelijke terugkeer naar Jordaans bestuur, de boventoon voeren bij de eerstvolgende onderhandelingen. 

 

Foto: Wikimedia Commons

 

Laatste update: 11-12-2017

Betwiste ambassade in Jeruzalem

Ilan Goldenberg bespreekt voor het Center for a New American Security de mogelijke plannen van de VS om de ambassade in Israël naar het verdeelde Jeruzalem te verplaatsen.

 

De regering van Donald Trump moet volgens de Jerusalem Embassy Relocation Act van 1995 een besluit nemen over de nieuwe locatie. Mocht de VS de verhuizing doorzetten, dan erkent het de facto dat Jeruzalem de hoofdstad is van de staat Israël, wat een tweestatenoplossing voor het Israël-Palestinaconflict frustreert. Aangezien de VS in de komende maanden een nieuw vredesvoorstel wil aandragen, zou het onverstandig zijn dit bij voorbaat te ondermijnen. Er is een aantal alternatieve opties beschikbaar voor de VS, die minder snel zullen leiden tot een aanwakkering van het conflict.

 

Foto: Wikimedia Commons

 

Laatste update: 04-12-2017

‘I don’t blame China’, yet…

De van ‘rape’ sprekende Trump was bij zijn bezoek aan China ineens een attente onderhandelaar. Terug in de VS vervalt hij echter weer in zijn harde retoriek, schrijft Ely Ratner voor The Interpreter.

 

Meerdere factoren zullen Trump tot een hardere lijn bewegen tegenover China. Allereerst verzamelt Trump een team van Azië-experts binnen de Nationale Veiligheidsraad, het ministerie van Buitenlandse Zaken en het ministerie van Defensie om China beter te controleren. Ten tweede zijn er twee belangrijke documenten in de maak: de ‘National Defense Strategy’ en de ‘National Security Strategy’. Naast de dreiging van Noord-Korea zullen andere regionale conflicten, zoals in de Zuid-Chinese Zee, hierin de revue passeren. Ten slotte, waar de Democraten en Republikeinen Trump gebieden om zijn toon tegenover Iran te matigen, hadden ze gehoopt dat hij fermer was tegenover Xi Jinping. “The dominant criticism in Washington is that Trump has failed to deliver on China”, aldus Ratner.

 

Foto: Flickr/The White House

 

Laatste update: 23-11-2017

The American ‘little rocket man’

Onlangs hield de Senaat van de VS een zitting over het mogelijke gebruik van kernwapens door de president. ‘Dit is in 41 jaar niet meer gebeurd’, schrijft Tom Z. Collina voor Defense One.

 

Trump is als president moeilijk te peilen en dat zorgt voor argwaan bij Amerikaanse bestuurders. De Amerikaanse president heeft de bevoegdheid om op eigen gezag het bevel te geven voor een nucleaire aanval. De meeste Amerikaanse burgers realiseren zich dit niet en verwachten dat bepaalde checks and balances fatale scenario’s voorkomen, maar die garanties zijn er niet. De bezorgde senatoren willen de militaire macht van de president inperken ten gunste van het Congres, maar critici stellen dat als de president het echt wil, hij het Congres en de militaire top kan omzeilen. “Trump would find a way around this, perhaps by ordering a preemptive strike to stop an imminent attack”, aldus Collina.

 

Foto: Wikipedia

 

Laatste update: 16-11-2017

‘High stakes’ poker zonder krediet

Een regime dat door de VS onder druk wordt gezet om zijn kernwapens op te geven. Nee, dit is niet Noord-Korea, maar Libië: volgens Ted Galen Carpenter de verklaring voor het gedrag van Noord-Korea.

 

Vlak na de inval in Irak besloot Moammar al-Qadhafi om zijn kernwapenaspiraties op te geven in ruil voor de opheffing van economische sancties en een terugkeer in de internationale diplomatie. In 2011 werd hij, mede vanwege uitgebreide steun van de VS en zijn bondgenoten aan rebellengroepen, afgezet en ter dood gebracht. In Pyongyang zijn ze dit niet vergeten en wordt dit “verraad” nog steeds gezien als reden om geen verdrag aan te gaan met de VS: dat land is immers niet te vertrouwen.

 

Foto: Wikimedia Commons

 

Laatste update: 13-11-2017

De ‘dealmaker’ op reis door Azië

Het is geen toeval dat dit het langste presidentiële bezoek is aan Azië in jaren, schrijft Kenneth R. Weinstein van Hudson Institute over Trumps reis door Azië. Er staat veel op het spel.

 

In een 12-daagse reis bezoekt Trump Japan, Zuid-Korea, China, Vietnam en de Filipijnen. Wat is het overkoepelende doel van deze bezoeken? Weinstein behandelt de voornaamste punten per land, zoals de Chinese dominantie in de Zuid-Chinese Zee, wat voor bijvoorbeeld Vietnam een belangrijke zorg is.

 

Foto: Wikimedia Commons

 

Laatste update: 09-11-2017

De gedeelde waarde van de democratie

Rex Tillerson sprak lovend over de relatie tussen India en de VS, wat volgens Mohammed Ayoob in The Strategist gezien kan worden als het begin van de Indo-Pacific Region in Azië.

 

Terwijl Tillerson India tot belangrijkste strategische partner in de regio bombardeerde, haalde hij hard uit naar China en gebruikte het conflict in de Zuid-Chinese Zee als voorbeeld voor de destabiliserende factor die China volgens de VS is. Nog niet eerder werd zo duidelijk uitgesproken dat China de grote concurrent voor de VS is in de regio en India juist een bondgenoot waarop gebouwd kan worden. India, dat een eigen Koude Oorlog voert met Pakistan en de druk van China aan zijn grenzen voelt, verwelkomt deze nauwe band met de VS, maar blijft op zijn hoede: de regering van Trump is niet altijd even consistent in haar keuzes voor allianties.

 

Foto: Flickr/U.S. Department of State

 

Laatste update: 06-11-2017

De Amerikaanse wereldpolitie

De dood van vier Amerikaanse militairen in Niger leidde, naast een nieuwe rel rond Donald Trump, ook tot de vraag waarom die soldaten daar waren, aldus Joshua Rovner.

 

Het Amerikaanse leger bestrijdt terrorisme mondiaal, ook in conflictsituaties waar de VS niet direct een belang heeft. Daardoor zijn er veel soldaten buiten de VS gestationeerd, omdat de VS nauwer samenwerkt met lokale troepen, vooral op het gebied van training. Ten tijde van Bush en Obama ging dit altijd met veel respect voor andere landen, maar Trump houdt er een andere stijl op na: “See terrorist, kill terrorist” is nu de strategie, waarbij de grote vijand de radicale islam is. Deze visie en strategie leiden ertoe dat de VS zich in de positie van beschermer van de liberale wereldorde manoeuvreert, een positie die meer kosten en meer doden met zich meebrengt.

 

Foto: Wikimedia Commons

 

Laatste update: 02-11-2017

Het begin van een nieuwe Koude Oorlog?

In 1987 ondertekenden Ronald Reagan en Michail Gorbatsjov het INF-verdrag, dat tot op de dag van vandaag gehandhaafd wordt. Maar hoe lang nog, vraagt Ankit Panda zich af?

 

Het INF-verdrag was bedoeld om het aantal raketten die over kortere afstand kernkoppen konden afleveren te verminderen, en de VS en de Sovjet-Unie ontmantelden daadwerkelijk hun programma’s. Recentelijk beschuldigen de VS en Rusland elkaar echter dat zij zich niet meer aan de voorwaarden van het verdrag houden. Verschillende militaire leiders in de VS hebben aangegeven dat de Russische schendingen van het verdrag een gevaar vormen voor de Europese bondgenoten. Beide landen beloven dat ze zich aan het verdrag zulken houden, zolang de ander dat ook doet. Maar strategische doelen veranderen, waardoor het laatste Koude Oorlog-reliek verder onder druk komt te staan.

 

Foto: Wikimedia Commons

 

Laatste update: 26-10-2017

Terwijl Trump tweet, praat Pence

Buitenlandse diplomaten weten het al langer: als je wilt onderhandelen met de VS, dan moet je praten met vicepresident Mike Pence, zo schrijft Emily Tamkin in Foreign

 

Policy. Terwijl Trump met iedereen ruzie maakt op Twitter en niet in staat is om een coherente boodschap uit te spreken, reist Pence de hele wereld over om bondgenoten gerust te stellen en met grote machten te onderhandelen. Inmiddels heeft het departement van de vicepresident soms meer expertise op het gebied van buitenlands beleid dan het State Department, dat sinds het begin van deze regering kampt met een gebrek aan personeel en moraal en waar minister Rex Tillerson constant wordt ondermijnd door de president.

 

Foto: Wikipedia

 

Laatste update: 19-10-2017

Obama’s Iran-deal: steunen of opzeggen?

Het houdt de gemoederen bezig: maakt Trump een einde aan de onder Obama geïnstigeerde Iran-deal? Volgens Emma Ashford en John Glaser van het Cato Institute, is er maar één optie.

 

In hun onderzoek stellen zij dat de kans groot is dat de regering-Trump aanstuurt op een meer provocatief beleid jegens Iran. Het risico bestaat dat Trump zich terugtrekt uit de deal of een andere uitvlucht zoekt uit het akkoord. Volgens Ashford en Glaser zijn er vier scenario’s mogelijk: meer sancties tegen Iran, uitdaging van Iraanse proxy’s, regimeverandering van binnenuit, en directe militaire interventie. Alle scenario’s leveren risico’s op voor de stabiliteit in het Midden-Oosten en voor de relatie tussen de VS en zijn bondgenoten. Om deze reden opperen beide onderzoekers een andere strategie: engagement.

 

Foto: Wikimedia Commons

 

Laatste update: 12-10-2017

Innovatie van de Nuclear Triad

Voor de Council on Foreign Relations geeft Ankit Panda een korte toelichting op het nucleaire arsenaal van de Verenigde Staten. De drie onderdelen van de zogenoemde Nuclear Triad,

 

nucleaire wapens kunnen vanaf de zee, de grond of vanuit de lucht afgeschoten worden, zijn allemaal aan vernieuwing toe. Daarnaast wil de Amerikaanse luchtmacht ook inzetten op de ontwikkeling van nieuwe, flexibelere systemen. Hoewel er verschillende verdragen zijn gesloten over nucleaire ontwapening zet de VS al een paar jaar in op vernieuwing en Donald Trump gaat hiermee door. Uit verschillende hoeken van de samenleving is hier echter protest tegen, vooral vanwege de hoge kosten en het overbodige karakter van het arsenaal.

 

Foto: Wikimedia Commons

 

Laatste update: 09-10-2017

De niet-zo-geheime geheime dienst

Het doel van een geheime dienst is simpel: het vinden en verwerken van geheime informatie. Volgens Stephen Kinzer geldt dit echter niet langer voor de CIA.

 

In plaats van onder de radar te werken grijpt de CIA steeds vaker direct in, bijvoorbeeld via drones. De CIA heeft steeds meer bevoegdheden om zelf oorlog te voeren, buiten het Amerikaanse leger om. Dit heeft als groot ‘voordeel’ dat er geen informatie bekend hoeft te worden gemaakt over de aanvallen die de CIA uitvoert, deze zijn immers “geheim”. Dit heeft als gevolg dat er steeds meer mensen worden uitgeschakeld, zonder dat we eigenlijk weten waarom.

 

Foto: Wikimedia Commons

 

Laatste update: 02-10-2017

partners
(c) 2006 - 2018, Atlantische Commissie | Realisatie: Kant en Klare Site.