Europa
Frans-Duitse rots in de branding

De EU maakt roerige tijden door, met dreigingen van binnenuit en buitenaf. De eenheid lijkt soms ver te zoeken. Toch is er hoop, zo stelt Lily Gardner Feldman van AICGS. De Frans-Duitse

 

relatie is nog altijd zeer robuust en fungeert als een tegenkracht tegen de interne en externe dreigingen. Vanaf het begin is de Frans-Duitse as verantwoordelijk geweest voor initiatieven om de EU vooruit te bewegen. Hoewel ze het aanvankelijk vaak oneens zijn lukt het ze ook om compromissen te sluiten, met de Mesebergverklaring als recentste voorbeeld. Lukt het Merkel en Macron om de Unie door zwaar weer te loodsen?

 

Foto: elysee.fr

 

Laatste update: 02-08-2018

´Only a means to an end, not the end itself´

Voor War on The Rocks schrijft Barbara Kunz over de werkelijke verklaring achter het Duitse defensie-uitgaven tekort. Hoewel Duitsland meer is gaan investeren, is het effect nauwelijks

 

merkbaar omdat een concrete veiligheids- en defensiestrategie nog altijd ontbreekt, evenals politiek leiderschap. Het niet voldoen aan de gestelde 2%-norm is slechts onderdeel van een diepere oorzaak, namelijk interne politieke onenigheid en een verleden dat Duitsland belemmert een effectieve aanpak te vormen, waardoor een algemene Europese strategie tevens wordt geblokkeerd. Zowel de NAVO als Europa wachten echter op orders uit Berlijn, stelt Kunz, vanwege diens potentie tot het vormen van een gezamenlijke strategie. Geld is hierin enkel een middel, geen antwoord op sterke behoefte aan stabiliteit en veiligheid.

 

Foto: Wikipedia

Laatste update: 26-07-2018

Done deal?

Adriana Mara schrijft voor Global Risk Insights over het naamdispuut tussen Macedonië en Griekenland, dat na 27 jaar een historisch compromis heeft bereikt. Echter, nog steeds zijn

 

niet alle obstakels uit de weg. Ten eerste dient het volk zijn mening nog uit te spreken over de deal in Macedonië. Hoewel velen de deal zien als een vooruitgang, onder meer omdat Macedonië nu wél kan toetreden tot de NAVO en de EU, zijn grote delen van beide landen het er niet mee eens, omdat de naam een inbreuk zou zijn op hun cultureel-historische identiteit. Het is de vraag wat zwaarder weegt. Een geschiedenis en cultuur verweven in bloed en naam, of de noodzaak tot conformeren aan wat de huidige (geo)politieke situatie vereist.

 

Foto: Flickr/Ruben Holthuijsen

 

Laatste update: 19-07-2018

Multipolar Middle Power

Afgelopen week publiceerde Chatham House een artikel over de toekomstige rol van het Verenigd Koninkrijk. Nu het land zich klaar maakt uit de EU te stappen en aan de andere kant van de

 

oceaan een onvoorspelbare president het gekoesterde Angelsaksische bondgenootschap riskeert, is het noodzakelijk dat het Verenigd Koninkrijk nadenkt over denieuwe invulling en uitstraling van het Britse buitenlandse beleid. Om het waardevolle netwerk en de effectieve coalities te behouden, is de positie als ‘multipolar middle power’ sterk gewenst.De kracht van het Verenigd Koninkrijk zou liggen in ad hoc samenwerkingen in gedeelde belangenkwesties, schrijft de auteur. Of het land zich in de huidige, dynamische wereldorde in een dergelijke rol weet te manoeuvreren, zullen de nabije toekomst en de lopende Brexit-onderhandelingen uitwijzen.

 

Foto: Wikimedia Commons

 

Laatste update: 19-07-2018

Geen invloed zonder militaire macht

Door de afkeer van Amerikaanse militaire interventies werd het gebruik van ‘soft power’ door de EU voor de promotie van Europese normen en waarden verwelkomd. Daarnaast is

 

Europa een economische grootmacht. Echter, deze economische macht is weinig waard als het niet wordt ondersteund met militaire macht. Voor European Council on Foreign Relations schrijft Sebastian Dullien hoe gemakkelijk het is voor Trump om de baas te spelen over Europa met voorbeelden als de Iran-deal en de handelsoorlog. De EU zal voor haar eigen veiligheid moeten gaan zorgen en militaire uitgaven verhogen om zo haar ‘soft power’-invloed te versterken. 

 

Foto: U.S. Air Force/Staff Sgt. Corey Hook

 

Laatste update: 12-07-2018

Tussen geloof en geduld

Voor European Council on Foreign Relations schrijft Loïc Tregoures over de wisselende houding van Macron ten opzichte van de integratie van de Westelijke Balkan in Europa.

 

Toetredingsonderhandelingen en hervormingen maken de weg vrij voor EU-lidmaatschap, maar impliceren niet direct een sterkere Europese eenheid en solidariteit, terwijl de Balkanlanden van groot belang zijn voor de toekomst van Europa, zowel in het perspectief van de NAVO als in Europees eigenbelang. Het is de vraag of landen die op de goede weg zijn, zoals Macedonië, moeten worden beloond, of dat Europa geduldiger moet zijn in het stellen van beloftes en het wachten op een realiteit waarin Europese soevereiniteit daadwerkelijk klaar is voor een gemeenschappelijke identiteit.

 

Foto: Flickr/European External Action Service

 

Laatste update: 05-07-2018

De Poolse zuivering

Voor The New York Times schrijft Marc Santora over de juridische onafhankelijkheid in Polen die momenteel een nieuw dieptepunt heeft bereikt met de geforceerde

 

pensioenleeftijdverlaging van rechters werkzaam bij het nationaal Hooggerechtshof. De nieuwe wet is in staat de rechtsorde radicaal te hervormen, precies naar wens van de populistische regering omdat het huidige rechtssysteem doordrongen zou zijn van communistische invloeden. De zuivering staat in fel contrast met de Europese waarden en rechtsorde en impliceert mogelijk een einde aan de richting die Polen vijfentwintig jaar geleden koos, en aan wat sindsdien is opgebouwd, schrijft Santora. Europa slaat echter terug en dreigt met artikel 7: het ontnemen van stemrecht. De vraag is in hoeverre Polen zich laat intimideren door Europa.

 

Foto: Wikipedia

 

Laatste update: 05-07-2018

EU-migratiebeleid en de Afrikaanse snelkookpan

Migratie wordt een steeds politieker onderwerp, in zowel de Verenigde Staten als Europa. In de nieuwe editie van Atlantisch Perspectief bespreekt Marije Balt (SpringFactor) deze kwestie.

 

Naast de focus op de aanpak van grondoorzaken investeert de EU vooral in grensbewaking. Leiders hebben hun zinnen gezet op deals zoals met Turkije om de migratiestroom vanuit Afrika in te dammen. Dit zal de nodige gevolgen hebben voor fragiele regio’s, zoals de Sahel en West-Afrika, met groeiende aantallen jongeren op zoek naar alternatieven.

 

Foto: Flickr/Albany Associates

 

Laatste update: 02-07-2018

Geen vooruitgang bij EU-top?

Voor Open Europe bespreekt Leopold Traugott de vorderingen en struikelblokken van de EU-top op 28 en 29 juni. Wat betreft migratie hebben de lidstaten overeenstemming bereikt over het

 

opzetten van opvangcentra binnen en buiten de EU. Echter, de lidstaten zijn verdeeld over de implementatie en de locaties van de centra waardoor het daadwerkelijk opzetten en de effectiviteit van de centra worden betwijfeld. Daarnaast heeft de top niet geleid tot een herziening van de Eurozone, ondanks hoge verwachtingen hierover. Ook wat betreft de Brexit werd er geen vooruitgang geboekt. Wel werd het streven naar een veiligheidsrelatie tussen de EU en het VK benadrukt, maar dit was niks nieuws. Kortom: hoge verwachtingen, maar weinig vooruitgang.

 

Foto: Flickr/Giampaolo Squarcina

 

Laatste update: 02-07-2018

Fragmentatie door flexibiliteit?

Voor Carnegie Europe schrijft Pierre Vimont over de flexibiliteitstheorie van Europa. In theorie bereikt deze een compromis tussen de noodzaak aan eenheid en de wens tot

 

voortgang, door de lidstaten de keuze te bieden om in verschillende vormen en in verschillende mate te conformeren aan Europese doelstellingen. Vimont stelt echter dat flexibiliteit eerder fragmentatie dan eenheid oplevert. Hoewel flexibiliteit beantwoordt aan de verschillende ambitieniveaus van de lidstaten, stimuleert ze enerzijds twijfel aan de mate van mee willen werken (Oost-Europa) en anderzijds kritiek op het selectieve karakter ervan, wat leidt tot frustratie en onderlinge afkeer naar landen die achterlopen. Het is de vraag in hoeverre flexibiliteit toekomst biedt. Het houdt het debat over de mate van integratie in ieder geval levendig.

 

Foto: Geograph

 

Laatste update: 28-06-2018

Existentiële crisis voor Merkel

Duitsland ondergaat grote verdeeldheid over de migratiekwestie in al haar aspecten, schrijft Josef Janning voor European Council on Foreign Relations. Een groeiende meerderheid staat

 

open grenzen slechts met moeite toe en is nog minder enthousiast tegenover asiel en familiehereniging, zoals het electorale succes van de rechtse partij Alternative für Deutschland doet uitwijzen. Merkel wil echter een Europese geïntegreerde respons die de lasten eerlijk verdeelt en een einde maakt aan het Dublin-systeem. Dit voorstel fungeert als tikkende tijdbom en dient vóór eind juni Europese overeenstemming te hebben bereikt, anders is het einde verhaal voor Merkel, evenals voor een soepel immigratiebeleid.

 

Foto: Wikimedia Commons

 

Laatste update: 21-06-2018

Italiaans ultimatum voor Europa

Italië weigert een humanitair schip met daarop meer dan 600 migranten toe te laten tot zijn havens. De nieuwe minister van Binnenlandse Zaken, Matteo Salvini, gooit het roer om, schrijft

 

Judith Sunderland voor OpenDemocracy. Italië draagt een van de zwaarste lasten in het Europese opvangbeleid van migranten en wordt internationaal gezien als leider in maritieme reddingsoperaties. Als het aan Salvini ligt, komt daar nu een eind aan. De populistische regering vindt dat Italië door andere lidstaten in de steek is gelaten en dat het land lange tijd alleen stond in een humanitaire crisis, waar ze nu letterlijk haar poorten voor sluit. Het ultimatum voor méér Europese solidariteit is gesteld. Helaas zijn de consequenties niet zonder risico’s voor de rechten voor de mens.

 

Foto: Flickr/IFRC

 

Laatste update: 11-06-2018

Russische inmenging in verkiezingen

Voor de Atlantic Council schrijft Ashish Kumar Sen dat Rusland de tussentijdse verkiezingen in de Verenigde Staten (in november) probeert te beïnvloeden. Door middel van 

 

cyberaanvallen en het verspreiden van desinformatie probeert Poetin westerse en democratische waarden aan te tasten. De VS is niet het enige land dat kampt met Russische inmenging in verkiezingen. Met deze infiltratie tracht Rusland verdeeldheid te zaaien tussen de landen van het trans-Atlantische bondgenootschap, en dat lijkt te lukken. Echter, de Russische dreiging benadrukt opnieuw het belang van het behouden van een goede relatie tussen Europa en de VS en daarbij het versterken van de NAVO.

 

Foto: Wikimedia Commons

 

Laatste update: 11-06-2018

Populistisch versus pro-Europa

Europa heeft er een nieuwe uitdaging bij: Italië. Nu zich daar een populistische regering met kritische blik op Europa heeft gevormd, zal Europa worden geteisterd door een conservatieve

 

koers, schrijft Mark Leonard voor Project Syndicate. Het is voor het eerst dat zowel linkse als rechtse populisten en EU-sceptici zich in zulke mate hebben verenigd en het is voor Europa een dagtaak om het Europese project bijeen te houden. De status quo zal dit niet kunnen garanderen, daar zijn ook pro-Europeanen zich van bewust. Zij zullen hoe dan ook scepticisme in moeten dammen, willen zij datgene wat Europa vorm geeft behouden. De tijd zal uitwijzen welke beweging meer grip verovert op de toekomstige koers van Europa.

 

Foto: Pixabay

 

Laatste update: 07-06-2018

Escalatie in Oekraïne?

Door velen wordt de situatie in Oekraïne gezien als een slapend conflict. Echter, voor The National Interest schrijft Lyle Goldenstein dat het conflict in Oekraïne kan worden gezien als 

 

een van de grootste gevaren voor de Amerikaanse nationale veiligheid. Goldenstein stelt een scenario waarin Rusland zich bedreigd voelt door een grote toename in militaire steun van de VS aan Oekraïne. Als reactie zal Rusland zijn ‘escaleren om te de-escaleren’-strategie inroepen, waarbij een nucleaire aanval geoorloofd is. Hiermee wil Goldenstein laten zien dat we ons niet moeten laten misleiden door woorden als ‘frozen conflict’, want ook in Oekraïne ligt escalatie op de loer.

 

Foto: Flickr/Ivan Bandura

 

Laatste update: 04-06-2018

Fortress Europe?

Naarmate het vormen van een nieuw EU-budget dichterbij komt intensiveert het debat over het toewijzen van middelen aan grensbeveiliging, migratie en integratie. Voor Euractiv

 

schrijven Andrei Schwartz en Bogdan Neagu dat het tijd is om een migratiecrisis in te calculeren in de begroting, zeker na de grote mate van kritiek op de afhandeling van de humanitaire crisis in 2015. Het is nu zaak een evenwicht te vinden tussen het traditionele beleid en nieuwe prioriteiten zoals grensbewaking. De samenstelling van het nieuwe budget zal invloed hebben op het beleid van de EU; wordt migratie tegengehouden of worden integratie en migratie gestimuleerd?

 

Foto: Wikimedia Commons

 

Laatste update: 28-05-2018

EII: Positief of negatief?

In november 2017 kwam president Macron met het idee voor een European Intervention Initiative. Het voorstel is om een gezamenlijk budget en een collectieve strategie te vormen voor

 

interventies. Voor European Council on Foreign Relations schrijft Nick Witney dat er echter nog veel twijfels zijn onder de lidstaten. Het EII wordt gezien als puur Frans eigenbelang. Daarnaast zou het initiatief de NAVO ondermijnen. Naast deze twijfels worden er ook positieve aspecten benoemt van het EII, zoals het vormen van een zelfstandig Europa. Voor nu is het zaak de lidstaten te overtuigen van deze positieve aspecten om het initiatief tot een succes te brengen.

 

Foto: Flickr/European Union Naval Force

 

Laatste update: 24-05-2018

Een speciale samenwerking?

Voor Open Europe schrijft Aarti Shankar over de voortuitzichten voor een defensie- en veiligheidssamenwerking tussen het Verenigd Koningrijk en de EU. Ondanks het

 

ambitieuze voorstel van de Britten voor een sterke en diepgaande samenwerking op het gebied van onder andere interne, externe en cyberveiligheid is er nog geen praktisch kader. Volgens Shankar moet eerst de onenigheid rond Galileo, de het satellietnavigatiesystem van de EU, worden opgelost voordat een diepgaande veiligheidssamenwerking zich kan vormen. Daarnaast worden er een aantal andere obstakels besproken die de samenwerking in gevaar brengen. Kunnen het VK en de EU hun onenigheden oplossen en een speciale samenwerking aangaan of valt het ambitieuze plan in het water?

 

Foto: Public Domain Pictures

 

Laatste update: 17-05-2018

Europese ‘Power Play’ in de Westelijke Balkan?

Simon Nixon schrijft voor The Washington Journal over de Westelijke Balkan, een van Europa’s dringendste uitdagingen op het gebied van internationale veiligheid en stabiliteit. Vandaag

 

vindt na 15 jaar opnieuw een EU top plaats in Sofia. Nixon beschrijft aan de hand van drie punten waarom enkel gesproken gaat worden over partnerschap en nog niet over lidmaatschap, aangezien de landen nog lang niet voldoen aan het Europese acquis communautaire. Maar in een internationale orde die momenteel wordt blootgesteld aan externe dreiging en machtsverschuivingen, is er wellicht behoefte aan een ander soort strategie met meer daadkracht. Hieruit ontstaat automatisch de vraag in welke mate de geopolitieke noodzaak van het machtsvacuüm in de Westelijke Balkan de invulling van het partnerschap zal beïnvloeden.

 

Foto: Flickr/Oleg Popov

 

Laatste update: 17-05-2018

Europese invloed in het Midden-Oosten

Op 8 mei besloot president Trump uit de Iran-deal te stappen. Voor European Council on Foreign Relations schrijft Ellie Geranmayeh dat deze beslissing de spanningen in het

 

Midden-Oosten verhoogt. Een confrontatie met Iran lijkt onvermijdelijk. Europa zal door middel van diplomatie haar veiligheidsbelangen in het Midden-Oosten moeten behartigen. Geranmayeh oppert zes stappen die Europese leiders moeten nemen om te laten zien dat Europa de politieke wil heeft om de instabiliteit in de regio aan te pakken. Zal Europa uiteindelijk de leiding nemen in veiligheidskwesties in het Midden-Oosten of zal de Europese relevantie op het gebied van internationale veiligheid aanzienlijk verminderen?

 

Foto: Wikimedia Commons

 

Laatste update: 14-05-2018

Grondwet aanpassen of ophouden?

Afgelopen maandag is Vladimir Poetin opnieuw geïnaugureerd als president van Rusland. Voor Die Welle schrijft Roman Goncharenko wat de verwachtingen zijn van zijn nieuwe

 

presidentstermijn. Er wordt gespeculeerd dat Poetin de herverkiezing zal zien als steun voor zijn huidige politieke beleid en daarom zijn autoritaire binnenlandpolitiek niet zal aanpassen. Daarnaast zal hij waarschijnlijk de relaties met het Westen beperken tot het minimum. Als laatste wacht hem een belangrijke beslissing: in de Russische grondwet staat dat een president maar twee achtereenvolgende termijnen mag dienen. Treed hij af na deze presidentstermijn of verandert hij de grondwet?

 

Foto: Wikimedia Commons

 

Laatste update: 08-05-2018

Cohesiefonds en de staat van rechtsstaat

De Europese belastingbetaler steunt onliberale, populistische overheden in Polen en Hongarije, schrijft Guy Verhofstadt voor Project Syndicate. Deze extreemrechtse overheden hebben

 

geen respect voor de rechtsstaat en tasten het democratische beeld van de EU aan. Bij de volgende opstelling van het cohesiefonds zal de EU sterk in haar schoenen moeten staan en laten zien dat ze de ondemocratische ideeën van de leiders in Polen en Hongarije niet accepteert. De acties van de overheden zullen moeten worden gemonitord en het uitbetalen van het cohesiefonds moet gebaseerd zijn op het tonen van respect voor Europese normen en waarden.

 

Foto: Wikimedia Commons

 

Laatste update: 03-05-2018

partners
(c) 2006 - 2018, Atlantische Commissie | Realisatie: Kant en Klare Site.