Verenigde Staten
We moeten praten!

In een ‘Policy Brief’ van Instituut Clingendael beschrijven Dick Zandee en Sico van der Meer de recente Amerikaanse beleidsveranderingen omtrent nucleaire wapens. De

 

Amerikaanse Nuclear Posture Review verbreedt de omstandigheden waarin de Verenigde Staten nucleaire wapens kunnen en stelt dat het land de intentie heeft nieuwe en kleinere nucleaire wapens te introduceren. Deze veranderingen hebben directe effecten op Europese lidstaten van de NAVO en vereisen daarom een geïnformeerd debat onder zowel beleidsmakers als het bredere publiek van deze staten, stellen Zandee en Van der Meer.

 

Foto: Flickr/Moiggi Interactive

 

Laatste update: 14-02-2018

Vergane glorie?

Het Franse militaire spektakel ‘Défilé militaire du 14 Juillet’ heeft bij Trump een diepgeworteld sentiment losgemaakt. Masha Gessen schrijft voor The New Yorker dat Trump vanwege het

 

Franse vertoon zijn zinnen heeft gezet op een soortgelijke parade. Dit is eigenlijk weinig nieuws aan de Trumphorizon. Het laat wederom zien hoe de meest absurde retoriek verandert in realiteit, aldus Gessen. Maar wat betekent dit eigenlijk? Volgens Gessen verwijst een toekomstige militaire parade naar een diepere en symbolische betekenis in de Amerikaanse cultuur en politiek: een verlies van de Amerikaanse grootheid ofwel de teloorgang van het Amerikaanse narratief.

 

Foto: Pixabay

 

Laatste update: 14-02-2018

Een nucleaire transformatie

James Acton schrijft voorWar on the Rocks over het Amerikaanse ‘nuclear command-and-control’-systeem en beweert dat dat vergelijkbaar is met de elfjarige Harry Potter:

 

ondergewaardeerd en onder-gefinancierd. Het systeem is echter onmisbaar in deze tijd. Hij analyseert aan de hand van de Nuclear Posture Review (NPR) hoe het verouderde systeem weer leven ingeblazen kan worden om de dreigingen het hoofd te bieden. Acton beweert dat de NPR het juiste probleem aanstipt, maar een verkeerde oplossing biedt. Het document richt zich voornamelijk op modernisering en adviseert nucleaire wapens inzetten als tegenoffensief in non-nucleaire aanvallen. Dit zou de Amerikaanse belangen schaden, aldus Acton. Hoe moet de VS zijn nucleaire systeem transformeren?

 

Foto: Flickr/ International Campaign to Abolish Nuclear Weapons

 

Laatste update: 05-02-2018

‘State of the Union’ bui?

Als reactie op president Trumps State of the Union op 30 januari schrijft John F. Harris in Politico over het ‘wat-als’-presidentschap. Wat als Trump, bijvoorbeeld, zijn impulsiviteit

 

en improvisatietalent (voor een deel) had vervangen door strategie? Het klinkt mooi, maar Harris beargumenteert dat zo’n opgewekt beeld van Trumps potentie andere politieke en psychologische realiteiten buiten beschouwing laat. Trump kan niet in de ‘State of the Union-bui’ blijven, al zou hij het proberen. De geschiedenis vertelt ons immers dat presidenten nooit het fundamentele karakter dat hun politiek karakteriseert, zullen veranderen.  

 

Foto: U.S. Army

 

Laatste update: 01-02-2018

Een Amerikaans gelukskoekje?

Voor het Center for Strategic & International Studies schrijft Anthony H. Cordesman over de nieuwe nationale defensiestrategie van Amerika. Het gebruik van (slechte)

 

buzzwords in de samenvatting van het document is niet het grootste probleem, dat is het gebrek aan een echte strategie. Cordesman beschrijft het zelfs als een lang strategisch gelukskoekje: het zegt niks over een toename van specifieke troepen of over de Amerikaanse strategie in voortgaande oorlogen en er zijn geen tijdslijnen of budgetgegevens. Dus, als men tussen de (slim opgemaakte) lijnen doorleest, maakt deze defensiestrategie Amerika niet ‘first’ maar alleen maar heel vaag, aldus Cordesman.

 

Foto: Flickr/Chairman of the Joint Chiefs of Staff

 

Laatste update: 22-01-2018

‘Cyber’ een nieuwe bron van agressie

Christopher Paul en Rand Waltzman bevelen het Pentagon een effectievere aanpak aan van het stoppen van cyberagressie door externe actoren gericht op en binnen de VS.

 

Aangezien cyberagressie in toenemende mate voorkomt, moet er een doeltreffend beleid komen dit tot een halt te roepen. Dit begint volgens hen met het definiëren van het begrip ‘cyber’; wat houdt het precies in? Daarnaast is het aan de VS normen te stellen in cyberspace wat betreft het ‘goede’ en het ‘kwade’. Hoewel het Pentagon al over het vermogen en de technologie beschikt voor geloofwaardige afschrikking in het cyberdomein, bestaat er veel verwarring en twijfel over de toepassing.

 

Foto: Flickr/Christiaan Colen

 

Laatste update: 16-01-2018

Trump opent doos van Pandora in Israël

In De Groene Amsterdammer laat Jan van der Putten zien hoe Trump met zijn uiterst rechtse kijk op het Israël-Palestina conflict een doos van Pandora opende, die niet meer dicht kan.

 

Van der Putten stelt dat Trumps strategie gericht is op ‘capitulatie van de Palestijnen’ en legt uit waarom hij juist deze aanpak koos: Trump wilde Sheldon Adelson behagen, een grootfinancier van Trumps campagne en de Amerikaanse bondgenoot van Netanyahu. Een onverwacht gevolg van deze keuze, echter, is de politieke herrijzenis van de Palestijnse president Abbas, legt van der Putten uit. Wat zijn de gevolgen voor de toekomst van het vredesproces nu het machtigste land van de wereld verplettering van tegenstanders steunt?

 

Foto: Flickr/Irena&Libor

 

Laatste update: 11-01-2018

De Veertien Punten van Wilson

Op 8 januari is het precies 100 jaar geleden dat de Amerikaanse president Woodrow Wilson zijn ‘Veertien Punten’-plan presenteerde. Daniel Fried geeft voor de Atlantic Council een beschouwing op Wilsons plan.

 

Ondanks de beperkingen van Wilson zelf en van zijn Veertien Punten, stond dit plan aan de basis van Amerika’s Grand Strategy tijdens de American Century. Volgens Fried keerde de VS gedurende de twintigste eeuw in zijn strategische keuzes telkens terug bij Wilsons Veertien Punten. Dat plan was daarom de ‘default mode’ van de VS en bepaalde zijn positie als wereldleider, met vrede en ongekende welvaart tot gevolg.

 

Foto: Wikimedia Commons

 

Laatste update: 04-01-2018

Trumps ‘wensenlijstje’ voor de kerstman

Er zijn twijfels over de waarde van Trumps ‘National Security Strategy’ (NSS). Volgens Max Boot van de Council on Foreign Relations is het vooral een wensenlijstje van ‘capabilities’ en een waslijst van ‘threats’.

 

Een NSS kent een aparte status binnen de buitenlandpolitiek van de VS. Zo geeft de strategie veiligheidsrichtlijnen voor de regering, maar is er nooit een ambtenaar geweest die een veiligheidscrisis heeft bedongen door de NSS er nog eens op na te lezen. Opvallend is eveneens dat Trumps NSS leest alsof ze is bedacht door een van zijn voorgangers. De NSS schrijft een typische conventionele strategie voor van Republikeinse snit. Boot benoemt wel een aantal tegenstrijdigheden. Zo benadrukt de NSS de voorbeeldfunctie van de VS in plaats van internationale samenwerking en rijmt de betiteling van Rusland als “gevaarlijke tegenstander” niet met de houding van Trump ten opzichte van Poetin.

 

Foto: The White House

 

Laatste update: 21-12-2017

De boeman onder Trumps bed

Nu Robert Mueller met zijn Ruslandonderzoek steeds dichter bij Trump zelf komt nemen de Republikeinen hem en zijn team vaker onder vuur, aldus The Economist.

 

Toen hij een half jaar geleden begon was hij onomstreden: van linkse progressieven tot rechtse conservatieven, iedereen was vol lof over de man die zowel onder Bush als Obama had gediend. Toen bekend werd dat de Russen inderdaad hadden geprobeerd om de verkiezingen te beïnvloeden, spraken de leiders van beide partijen er eensgezind schande over. Nu de verdeeldheid in de Amerikaanse politiek een hoogtepunt bereikt, proberen Trumpsupporters en conservatieve media echter op alle mogelijke manieren om Mueller en zijn team als partijdig af te schilderen en af te stoppen.

 

Foto: Wikimedia Commons

 

Laatste update: 18-12-2017

De teloorgang van de Oslo-akkoorden

De erkenning van Jeruzalem als hoofdstad van Israël door Trump is een ‘symbolisch nekschot’ voor de twee-statenoplossing uit de Oslo-akkoorden van 1993-1995, stelt Erwin van Veen van Clingendael.

 

Sinds het jaar 2000 was er al sprake van een impasse in de besprekingen van het ‘Midden-Oosten vredesproces’ waardoor de akkoorden met de jaren aan betekenis inboeten. Zo zijn de in 1967 door Israël bezette Palestijnse gebieden nog steeds in handen van Israël, probeert de Israëlische staat Oost-Jeruzalem in te lijven, en neemt het aantal Israëlische nederzettingen en kolonisten op de Westelijke Jordaanoever nog steeds toe. Desalniettemin hoopten vele Europese leiders op een doorbraak, maar die lijkt nu verder weg dan ooit. Het besluit van Trump zal de Israëlische staat aanmoedigen om agressiever te koloniseren en Van Veen spreekt dan ook de hoop uit dat alternatieve oplossingen, waaronder het afdwingen van een gemeenschappelijke staat of een tijdelijke terugkeer naar Jordaans bestuur, de boventoon voeren bij de eerstvolgende onderhandelingen. 

 

Foto: Wikimedia Commons

 

Laatste update: 11-12-2017

Betwiste ambassade in Jeruzalem

Ilan Goldenberg bespreekt voor het Center for a New American Security de mogelijke plannen van de VS om de ambassade in Israël naar het verdeelde Jeruzalem te verplaatsen.

 

De regering van Donald Trump moet volgens de Jerusalem Embassy Relocation Act van 1995 een besluit nemen over de nieuwe locatie. Mocht de VS de verhuizing doorzetten, dan erkent het de facto dat Jeruzalem de hoofdstad is van de staat Israël, wat een tweestatenoplossing voor het Israël-Palestinaconflict frustreert. Aangezien de VS in de komende maanden een nieuw vredesvoorstel wil aandragen, zou het onverstandig zijn dit bij voorbaat te ondermijnen. Er is een aantal alternatieve opties beschikbaar voor de VS, die minder snel zullen leiden tot een aanwakkering van het conflict.

 

Foto: Wikimedia Commons

 

Laatste update: 04-12-2017

‘I don’t blame China’, yet…

De van ‘rape’ sprekende Trump was bij zijn bezoek aan China ineens een attente onderhandelaar. Terug in de VS vervalt hij echter weer in zijn harde retoriek, schrijft Ely Ratner voor The Interpreter.

 

Meerdere factoren zullen Trump tot een hardere lijn bewegen tegenover China. Allereerst verzamelt Trump een team van Azië-experts binnen de Nationale Veiligheidsraad, het ministerie van Buitenlandse Zaken en het ministerie van Defensie om China beter te controleren. Ten tweede zijn er twee belangrijke documenten in de maak: de ‘National Defense Strategy’ en de ‘National Security Strategy’. Naast de dreiging van Noord-Korea zullen andere regionale conflicten, zoals in de Zuid-Chinese Zee, hierin de revue passeren. Ten slotte, waar de Democraten en Republikeinen Trump gebieden om zijn toon tegenover Iran te matigen, hadden ze gehoopt dat hij fermer was tegenover Xi Jinping. “The dominant criticism in Washington is that Trump has failed to deliver on China”, aldus Ratner.

 

Foto: Flickr/The White House

 

Laatste update: 23-11-2017

The American ‘little rocket man’

Onlangs hield de Senaat van de VS een zitting over het mogelijke gebruik van kernwapens door de president. ‘Dit is in 41 jaar niet meer gebeurd’, schrijft Tom Z. Collina voor Defense One.

 

Trump is als president moeilijk te peilen en dat zorgt voor argwaan bij Amerikaanse bestuurders. De Amerikaanse president heeft de bevoegdheid om op eigen gezag het bevel te geven voor een nucleaire aanval. De meeste Amerikaanse burgers realiseren zich dit niet en verwachten dat bepaalde checks and balances fatale scenario’s voorkomen, maar die garanties zijn er niet. De bezorgde senatoren willen de militaire macht van de president inperken ten gunste van het Congres, maar critici stellen dat als de president het echt wil, hij het Congres en de militaire top kan omzeilen. “Trump would find a way around this, perhaps by ordering a preemptive strike to stop an imminent attack”, aldus Collina.

 

Foto: Wikipedia

 

Laatste update: 16-11-2017

‘High stakes’ poker zonder krediet

Een regime dat door de VS onder druk wordt gezet om zijn kernwapens op te geven. Nee, dit is niet Noord-Korea, maar Libië: volgens Ted Galen Carpenter de verklaring voor het gedrag van Noord-Korea.

 

Vlak na de inval in Irak besloot Moammar al-Qadhafi om zijn kernwapenaspiraties op te geven in ruil voor de opheffing van economische sancties en een terugkeer in de internationale diplomatie. In 2011 werd hij, mede vanwege uitgebreide steun van de VS en zijn bondgenoten aan rebellengroepen, afgezet en ter dood gebracht. In Pyongyang zijn ze dit niet vergeten en wordt dit “verraad” nog steeds gezien als reden om geen verdrag aan te gaan met de VS: dat land is immers niet te vertrouwen.

 

Foto: Wikimedia Commons

 

Laatste update: 13-11-2017

De ‘dealmaker’ op reis door Azië

Het is geen toeval dat dit het langste presidentiële bezoek is aan Azië in jaren, schrijft Kenneth R. Weinstein van Hudson Institute over Trumps reis door Azië. Er staat veel op het spel.

 

In een 12-daagse reis bezoekt Trump Japan, Zuid-Korea, China, Vietnam en de Filipijnen. Wat is het overkoepelende doel van deze bezoeken? Weinstein behandelt de voornaamste punten per land, zoals de Chinese dominantie in de Zuid-Chinese Zee, wat voor bijvoorbeeld Vietnam een belangrijke zorg is.

 

Foto: Wikimedia Commons

 

Laatste update: 09-11-2017

De gedeelde waarde van de democratie

Rex Tillerson sprak lovend over de relatie tussen India en de VS, wat volgens Mohammed Ayoob in The Strategist gezien kan worden als het begin van de Indo-Pacific Region in Azië.

 

Terwijl Tillerson India tot belangrijkste strategische partner in de regio bombardeerde, haalde hij hard uit naar China en gebruikte het conflict in de Zuid-Chinese Zee als voorbeeld voor de destabiliserende factor die China volgens de VS is. Nog niet eerder werd zo duidelijk uitgesproken dat China de grote concurrent voor de VS is in de regio en India juist een bondgenoot waarop gebouwd kan worden. India, dat een eigen Koude Oorlog voert met Pakistan en de druk van China aan zijn grenzen voelt, verwelkomt deze nauwe band met de VS, maar blijft op zijn hoede: de regering van Trump is niet altijd even consistent in haar keuzes voor allianties.

 

Foto: Flickr/U.S. Department of State

 

Laatste update: 06-11-2017

De Amerikaanse wereldpolitie

De dood van vier Amerikaanse militairen in Niger leidde, naast een nieuwe rel rond Donald Trump, ook tot de vraag waarom die soldaten daar waren, aldus Joshua Rovner.

 

Het Amerikaanse leger bestrijdt terrorisme mondiaal, ook in conflictsituaties waar de VS niet direct een belang heeft. Daardoor zijn er veel soldaten buiten de VS gestationeerd, omdat de VS nauwer samenwerkt met lokale troepen, vooral op het gebied van training. Ten tijde van Bush en Obama ging dit altijd met veel respect voor andere landen, maar Trump houdt er een andere stijl op na: “See terrorist, kill terrorist” is nu de strategie, waarbij de grote vijand de radicale islam is. Deze visie en strategie leiden ertoe dat de VS zich in de positie van beschermer van de liberale wereldorde manoeuvreert, een positie die meer kosten en meer doden met zich meebrengt.

 

Foto: Wikimedia Commons

 

Laatste update: 02-11-2017

Het begin van een nieuwe Koude Oorlog?

In 1987 ondertekenden Ronald Reagan en Michail Gorbatsjov het INF-verdrag, dat tot op de dag van vandaag gehandhaafd wordt. Maar hoe lang nog, vraagt Ankit Panda zich af?

 

Het INF-verdrag was bedoeld om het aantal raketten die over kortere afstand kernkoppen konden afleveren te verminderen, en de VS en de Sovjet-Unie ontmantelden daadwerkelijk hun programma’s. Recentelijk beschuldigen de VS en Rusland elkaar echter dat zij zich niet meer aan de voorwaarden van het verdrag houden. Verschillende militaire leiders in de VS hebben aangegeven dat de Russische schendingen van het verdrag een gevaar vormen voor de Europese bondgenoten. Beide landen beloven dat ze zich aan het verdrag zulken houden, zolang de ander dat ook doet. Maar strategische doelen veranderen, waardoor het laatste Koude Oorlog-reliek verder onder druk komt te staan.

 

Foto: Wikimedia Commons

 

Laatste update: 26-10-2017

Terwijl Trump tweet, praat Pence

Buitenlandse diplomaten weten het al langer: als je wilt onderhandelen met de VS, dan moet je praten met vicepresident Mike Pence, zo schrijft Emily Tamkin in Foreign

 

Policy. Terwijl Trump met iedereen ruzie maakt op Twitter en niet in staat is om een coherente boodschap uit te spreken, reist Pence de hele wereld over om bondgenoten gerust te stellen en met grote machten te onderhandelen. Inmiddels heeft het departement van de vicepresident soms meer expertise op het gebied van buitenlands beleid dan het State Department, dat sinds het begin van deze regering kampt met een gebrek aan personeel en moraal en waar minister Rex Tillerson constant wordt ondermijnd door de president.

 

Foto: Wikipedia

 

Laatste update: 19-10-2017

Obama’s Iran-deal: steunen of opzeggen?

Het houdt de gemoederen bezig: maakt Trump een einde aan de onder Obama geïnstigeerde Iran-deal? Volgens Emma Ashford en John Glaser van het Cato Institute, is er maar één optie.

 

In hun onderzoek stellen zij dat de kans groot is dat de regering-Trump aanstuurt op een meer provocatief beleid jegens Iran. Het risico bestaat dat Trump zich terugtrekt uit de deal of een andere uitvlucht zoekt uit het akkoord. Volgens Ashford en Glaser zijn er vier scenario’s mogelijk: meer sancties tegen Iran, uitdaging van Iraanse proxy’s, regimeverandering van binnenuit, en directe militaire interventie. Alle scenario’s leveren risico’s op voor de stabiliteit in het Midden-Oosten en voor de relatie tussen de VS en zijn bondgenoten. Om deze reden opperen beide onderzoekers een andere strategie: engagement.

 

Foto: Wikimedia Commons

 

Laatste update: 12-10-2017

Innovatie van de Nuclear Triad

Voor de Council on Foreign Relations geeft Ankit Panda een korte toelichting op het nucleaire arsenaal van de Verenigde Staten. De drie onderdelen van de zogenoemde Nuclear Triad,

 

nucleaire wapens kunnen vanaf de zee, de grond of vanuit de lucht afgeschoten worden, zijn allemaal aan vernieuwing toe. Daarnaast wil de Amerikaanse luchtmacht ook inzetten op de ontwikkeling van nieuwe, flexibelere systemen. Hoewel er verschillende verdragen zijn gesloten over nucleaire ontwapening zet de VS al een paar jaar in op vernieuwing en Donald Trump gaat hiermee door. Uit verschillende hoeken van de samenleving is hier echter protest tegen, vooral vanwege de hoge kosten en het overbodige karakter van het arsenaal.

 

Foto: Wikimedia Commons

 

Laatste update: 09-10-2017

De niet-zo-geheime geheime dienst

Het doel van een geheime dienst is simpel: het vinden en verwerken van geheime informatie. Volgens Stephen Kinzer geldt dit echter niet langer voor de CIA.

 

In plaats van onder de radar te werken grijpt de CIA steeds vaker direct in, bijvoorbeeld via drones. De CIA heeft steeds meer bevoegdheden om zelf oorlog te voeren, buiten het Amerikaanse leger om. Dit heeft als groot ‘voordeel’ dat er geen informatie bekend hoeft te worden gemaakt over de aanvallen die de CIA uitvoert, deze zijn immers “geheim”. Dit heeft als gevolg dat er steeds meer mensen worden uitgeschakeld, zonder dat we eigenlijk weten waarom.

 

Foto: Wikimedia Commons

 

Laatste update: 02-10-2017

partners
(c) 2006 - 2018, Atlantische Commissie | Realisatie: Kant en Klare Site.