Verenigde Staten
De teloorgang van de Oslo-akkoorden

De erkenning van Jeruzalem als hoofdstad van Israël door Trump is een ‘symbolisch nekschot’ voor de twee-statenoplossing uit de Oslo-akkoorden van 1993-1995, stelt Erwin van Veen van Clingendael.

 

Sinds het jaar 2000 was er al sprake van een impasse in de besprekingen van het ‘Midden-Oosten vredesproces’ waardoor de akkoorden met de jaren aan betekenis inboeten. Zo zijn de in 1967 door Israël bezette Palestijnse gebieden nog steeds in handen van Israël, probeert de Israëlische staat Oost-Jeruzalem in te lijven, en neemt het aantal Israëlische nederzettingen en kolonisten op de Westelijke Jordaanoever nog steeds toe. Desalniettemin hoopten vele Europese leiders op een doorbraak, maar die lijkt nu verder weg dan ooit. Het besluit van Trump zal de Israëlische staat aanmoedigen om agressiever te koloniseren en Van Veen spreekt dan ook de hoop uit dat alternatieve oplossingen, waaronder het afdwingen van een gemeenschappelijke staat of een tijdelijke terugkeer naar Jordaans bestuur, de boventoon voeren bij de eerstvolgende onderhandelingen. 

 

Foto: Wikimedia Commons

 

Laatste update: 11-12-2017

Betwiste ambassade in Jeruzalem

Ilan Goldenberg bespreekt voor het Center for a New American Security de mogelijke plannen van de VS om de ambassade in Israël naar het verdeelde Jeruzalem te verplaatsen.

 

De regering van Donald Trump moet volgens de Jerusalem Embassy Relocation Act van 1995 een besluit nemen over de nieuwe locatie. Mocht de VS de verhuizing doorzetten, dan erkent het de facto dat Jeruzalem de hoofdstad is van de staat Israël, wat een tweestatenoplossing voor het Israël-Palestinaconflict frustreert. Aangezien de VS in de komende maanden een nieuw vredesvoorstel wil aandragen, zou het onverstandig zijn dit bij voorbaat te ondermijnen. Er is een aantal alternatieve opties beschikbaar voor de VS, die minder snel zullen leiden tot een aanwakkering van het conflict.

 

Foto: Wikimedia Commons

 

Laatste update: 04-12-2017

‘I don’t blame China’, yet…

De van ‘rape’ sprekende Trump was bij zijn bezoek aan China ineens een attente onderhandelaar. Terug in de VS vervalt hij echter weer in zijn harde retoriek, schrijft Ely Ratner voor The Interpreter.

 

Meerdere factoren zullen Trump tot een hardere lijn bewegen tegenover China. Allereerst verzamelt Trump een team van Azië-experts binnen de Nationale Veiligheidsraad, het ministerie van Buitenlandse Zaken en het ministerie van Defensie om China beter te controleren. Ten tweede zijn er twee belangrijke documenten in de maak: de ‘National Defense Strategy’ en de ‘National Security Strategy’. Naast de dreiging van Noord-Korea zullen andere regionale conflicten, zoals in de Zuid-Chinese Zee, hierin de revue passeren. Ten slotte, waar de Democraten en Republikeinen Trump gebieden om zijn toon tegenover Iran te matigen, hadden ze gehoopt dat hij fermer was tegenover Xi Jinping. “The dominant criticism in Washington is that Trump has failed to deliver on China”, aldus Ratner.

 

Foto: Flickr/The White House

 

Laatste update: 23-11-2017

The American ‘little rocket man’

Onlangs hield de Senaat van de VS een zitting over het mogelijke gebruik van kernwapens door de president. ‘Dit is in 41 jaar niet meer gebeurd’, schrijft Tom Z. Collina voor Defense One.

 

Trump is als president moeilijk te peilen en dat zorgt voor argwaan bij Amerikaanse bestuurders. De Amerikaanse president heeft de bevoegdheid om op eigen gezag het bevel te geven voor een nucleaire aanval. De meeste Amerikaanse burgers realiseren zich dit niet en verwachten dat bepaalde checks and balances fatale scenario’s voorkomen, maar die garanties zijn er niet. De bezorgde senatoren willen de militaire macht van de president inperken ten gunste van het Congres, maar critici stellen dat als de president het echt wil, hij het Congres en de militaire top kan omzeilen. “Trump would find a way around this, perhaps by ordering a preemptive strike to stop an imminent attack”, aldus Collina.

 

Foto: Wikipedia

 

Laatste update: 16-11-2017

‘High stakes’ poker zonder krediet

Een regime dat door de VS onder druk wordt gezet om zijn kernwapens op te geven. Nee, dit is niet Noord-Korea, maar Libië: volgens Ted Galen Carpenter de verklaring voor het gedrag van Noord-Korea.

 

Vlak na de inval in Irak besloot Moammar al-Qadhafi om zijn kernwapenaspiraties op te geven in ruil voor de opheffing van economische sancties en een terugkeer in de internationale diplomatie. In 2011 werd hij, mede vanwege uitgebreide steun van de VS en zijn bondgenoten aan rebellengroepen, afgezet en ter dood gebracht. In Pyongyang zijn ze dit niet vergeten en wordt dit “verraad” nog steeds gezien als reden om geen verdrag aan te gaan met de VS: dat land is immers niet te vertrouwen.

 

Foto: Wikimedia Commons

 

Laatste update: 13-11-2017

De ‘dealmaker’ op reis door Azië

Het is geen toeval dat dit het langste presidentiële bezoek is aan Azië in jaren, schrijft Kenneth R. Weinstein van Hudson Institute over Trumps reis door Azië. Er staat veel op het spel.

 

In een 12-daagse reis bezoekt Trump Japan, Zuid-Korea, China, Vietnam en de Filipijnen. Wat is het overkoepelende doel van deze bezoeken? Weinstein behandelt de voornaamste punten per land, zoals de Chinese dominantie in de Zuid-Chinese Zee, wat voor bijvoorbeeld Vietnam een belangrijke zorg is.

 

Foto: Wikimedia Commons

 

Laatste update: 09-11-2017

De gedeelde waarde van de democratie

Rex Tillerson sprak lovend over de relatie tussen India en de VS, wat volgens Mohammed Ayoob in The Strategist gezien kan worden als het begin van de Indo-Pacific Region in Azië.

 

Terwijl Tillerson India tot belangrijkste strategische partner in de regio bombardeerde, haalde hij hard uit naar China en gebruikte het conflict in de Zuid-Chinese Zee als voorbeeld voor de destabiliserende factor die China volgens de VS is. Nog niet eerder werd zo duidelijk uitgesproken dat China de grote concurrent voor de VS is in de regio en India juist een bondgenoot waarop gebouwd kan worden. India, dat een eigen Koude Oorlog voert met Pakistan en de druk van China aan zijn grenzen voelt, verwelkomt deze nauwe band met de VS, maar blijft op zijn hoede: de regering van Trump is niet altijd even consistent in haar keuzes voor allianties.

 

Foto: Flickr/U.S. Department of State

 

Laatste update: 06-11-2017

De Amerikaanse wereldpolitie

De dood van vier Amerikaanse militairen in Niger leidde, naast een nieuwe rel rond Donald Trump, ook tot de vraag waarom die soldaten daar waren, aldus Joshua Rovner.

 

Het Amerikaanse leger bestrijdt terrorisme mondiaal, ook in conflictsituaties waar de VS niet direct een belang heeft. Daardoor zijn er veel soldaten buiten de VS gestationeerd, omdat de VS nauwer samenwerkt met lokale troepen, vooral op het gebied van training. Ten tijde van Bush en Obama ging dit altijd met veel respect voor andere landen, maar Trump houdt er een andere stijl op na: “See terrorist, kill terrorist” is nu de strategie, waarbij de grote vijand de radicale islam is. Deze visie en strategie leiden ertoe dat de VS zich in de positie van beschermer van de liberale wereldorde manoeuvreert, een positie die meer kosten en meer doden met zich meebrengt.

 

Foto: Wikimedia Commons

 

Laatste update: 02-11-2017

Het begin van een nieuwe Koude Oorlog?

In 1987 ondertekenden Ronald Reagan en Michail Gorbatsjov het INF-verdrag, dat tot op de dag van vandaag gehandhaafd wordt. Maar hoe lang nog, vraagt Ankit Panda zich af?

 

Het INF-verdrag was bedoeld om het aantal raketten die over kortere afstand kernkoppen konden afleveren te verminderen, en de VS en de Sovjet-Unie ontmantelden daadwerkelijk hun programma’s. Recentelijk beschuldigen de VS en Rusland elkaar echter dat zij zich niet meer aan de voorwaarden van het verdrag houden. Verschillende militaire leiders in de VS hebben aangegeven dat de Russische schendingen van het verdrag een gevaar vormen voor de Europese bondgenoten. Beide landen beloven dat ze zich aan het verdrag zulken houden, zolang de ander dat ook doet. Maar strategische doelen veranderen, waardoor het laatste Koude Oorlog-reliek verder onder druk komt te staan.

 

Foto: Wikimedia Commons

 

Laatste update: 26-10-2017

Terwijl Trump tweet, praat Pence

Buitenlandse diplomaten weten het al langer: als je wilt onderhandelen met de VS, dan moet je praten met vicepresident Mike Pence, zo schrijft Emily Tamkin in Foreign

 

Policy. Terwijl Trump met iedereen ruzie maakt op Twitter en niet in staat is om een coherente boodschap uit te spreken, reist Pence de hele wereld over om bondgenoten gerust te stellen en met grote machten te onderhandelen. Inmiddels heeft het departement van de vicepresident soms meer expertise op het gebied van buitenlands beleid dan het State Department, dat sinds het begin van deze regering kampt met een gebrek aan personeel en moraal en waar minister Rex Tillerson constant wordt ondermijnd door de president.

 

Foto: Wikipedia

 

Laatste update: 19-10-2017

Obama’s Iran-deal: steunen of opzeggen?

Het houdt de gemoederen bezig: maakt Trump een einde aan de onder Obama geïnstigeerde Iran-deal? Volgens Emma Ashford en John Glaser van het Cato Institute, is er maar één optie.

 

In hun onderzoek stellen zij dat de kans groot is dat de regering-Trump aanstuurt op een meer provocatief beleid jegens Iran. Het risico bestaat dat Trump zich terugtrekt uit de deal of een andere uitvlucht zoekt uit het akkoord. Volgens Ashford en Glaser zijn er vier scenario’s mogelijk: meer sancties tegen Iran, uitdaging van Iraanse proxy’s, regimeverandering van binnenuit, en directe militaire interventie. Alle scenario’s leveren risico’s op voor de stabiliteit in het Midden-Oosten en voor de relatie tussen de VS en zijn bondgenoten. Om deze reden opperen beide onderzoekers een andere strategie: engagement.

 

Foto: Wikimedia Commons

 

Laatste update: 12-10-2017

Innovatie van de Nuclear Triad

Voor de Council on Foreign Relations geeft Ankit Panda een korte toelichting op het nucleaire arsenaal van de Verenigde Staten. De drie onderdelen van de zogenoemde Nuclear Triad,

 

nucleaire wapens kunnen vanaf de zee, de grond of vanuit de lucht afgeschoten worden, zijn allemaal aan vernieuwing toe. Daarnaast wil de Amerikaanse luchtmacht ook inzetten op de ontwikkeling van nieuwe, flexibelere systemen. Hoewel er verschillende verdragen zijn gesloten over nucleaire ontwapening zet de VS al een paar jaar in op vernieuwing en Donald Trump gaat hiermee door. Uit verschillende hoeken van de samenleving is hier echter protest tegen, vooral vanwege de hoge kosten en het overbodige karakter van het arsenaal.

 

Foto: Wikimedia Commons

 

Laatste update: 09-10-2017

De niet-zo-geheime geheime dienst

Het doel van een geheime dienst is simpel: het vinden en verwerken van geheime informatie. Volgens Stephen Kinzer geldt dit echter niet langer voor de CIA.

 

In plaats van onder de radar te werken grijpt de CIA steeds vaker direct in, bijvoorbeeld via drones. De CIA heeft steeds meer bevoegdheden om zelf oorlog te voeren, buiten het Amerikaanse leger om. Dit heeft als groot ‘voordeel’ dat er geen informatie bekend hoeft te worden gemaakt over de aanvallen die de CIA uitvoert, deze zijn immers “geheim”. Dit heeft als gevolg dat er steeds meer mensen worden uitgeschakeld, zonder dat we eigenlijk weten waarom.

 

Foto: Wikimedia Commons

 

Laatste update: 02-10-2017

partners
(c) 2006 - 2017, Atlantische Commissie | Realisatie: Kant en Klare Site.