NAVO EN INTEGRALE VEILIGHEID
Lang geleden voerden landen oorlog, in het heetst van de strijd verdedigde men de landsgrenzen. Tijdens de betrekkelijk ‘eenvoudige’ Koude Oorlog boden artikelen in het NAVO-verdrag en het VN-handvest van de Verenigde Naties handzame richtlijnen om vrede en veiligheid te bevorderen.
De hedendaagse moderne conflicten (zowel intra- als interstatelijk) zijn diffuus en complex. Ze vinden niet in de ‘grote zandbak’ plaats (zoals de afgelopen Golfoorlogen), maar vooral in grote steden. De gewone burgers voelen zich bij tijd en wijle onveilig in eigen land. Gevechten worden aangewakkerd door ideeën, eigen cultuur en economie. De wapens zijn eenvoudig. Twee prominente auteurs stellen dat er tegenwoordig eigenlijk overal ter wereld Low-Intensity Conflicts plaatsvinden.
Het grote probleem in Afghanistan zijn niet de Taliban, maar is het gebrek aan goed lokaal bestuur. Zo luidde het duidelijke, maar niet zo diplomatieke oordeel van de vorige secretaris-generaal van de NAVO, Jaap de Hoop Scheffer, begin dit jaar in de Washington Post. 
Op 24 en 25 juni kwamen NAVO-leiders en -experts bijeen in Kazachstan’s nieuwe hoofdstad Astana voor een bijeenkomst van het Euro-Atlantic Partnership Council Security Forum. Een opsteker voor President Nazerbajev die zijn land stevig op de internationale kaart wil zetten door middel van grote evenementen: het OVSE-voorzitterschap in 2010, maar ook de Astana wielerploeg die naar alle waarschijnlijkheid voorop zal rijden in Frankrijk. Tijdens het Security Forum stonden energieveiligheid, Afghanistan en regionale veiligheidsuitdagingen centraal. Goed gekozen onderwerpen, vooral de laatste, omdat het hier om draait in Centraal-Azië. Toch lijkt de NAVO, maar ook de EU door middel van de brede EU Strategie voor Centraal-Azië uit 2007, de uitdagingen en risico’s te onderschatten
De Amerikaanse Republikeinse partij bevindt zich in een identiteitscrisis. De Democraten hebben een stevige meerderheid in het Congres en mochten na 8 jaar weer de president leveren. Veel Republikeinen vragen zich af hoe het verder moet met hun geliefde partij. Tijdens de afgelopen verkiezingen is gebleken dat de Democraten konden rekenen op royale steun van 'nieuwe' stemmers: jongeren en (etnische) minderheden. Om deze groepen aan Republikeinse zijde te krijgen is het voor de partij van groot belang hervormingen door te voeren, vooral met het oog op de Congresverkiezingen in 2010. Een kleine schets van het Republikeinse plan van aanpak.
Returning from rural Vermont to Washington DC in the first days of 2009 has been like experiencing an electric shock. The trigger is the prospective swearing in of President Obama on January 20.
Op de een of andere manier lukt het niet de sociale samenhang in Nederland te versterken. Zou de invoering van een Sociaal-culturele Service een bijdrage kunnen leveren aan het versterken van de sociale samenhang?
Met de leuze 'Come to Europe' trekt momenteel een reclamekaravaan van de Europese Unie door Kosovo. Deze wervelende 'roadshow' moet de Kosovaren warm maken voor de komst van de EU 'Rule of Law'-missie EULEX. Optredens van lokale zangers en zangeressen, een EU-quiz en voorlichtingsmateriaal moeten er voor zorgen dat de EU-missie die op 15 juni van start zou gaan de benodigde steun krijgt. Maar er doet zich een probleem voor. De missie gaat op 15 juni wel van start, maar is nog niet op halve sterkte. Het was de bedoeling dat op 15 juni niet alleen de nieuwe Kosovaarse grondwet in werking zou treden en dat de VN-missie in Kosovo, UNMIK, het gros van haar taken aan de nieuwe Kosovaarse autoriteiten zou overdragen, maar ook dat EULEX een deel van het werk van UNMIK zou overnemen. EULEX zou zich dan moeten richten op het begeleiden, adviseren en monitoren van de Kosovaarse politie, justitie en douane; UNMIK zou na bijna tien jaar aanwezigheid uit Kosovo vertrekken.
Begin april was Boekarest voor een kleine week het centrum van de trans-Atlantische gemeenschap. Wij hadden de eer om als Nederlandse delegatie deel te nemen aan de schaduwconferentie voor jongeren die parallel werd georganiseerd aan deze NAVO-top in de Roemeense hoofdstad. Tijdens bijeenkomsten met politieke leiders en een eigen simulatie bespraken 110 jeugdige Atlantici de huidige en toekomstige uitdagingen van de NAVO.
Wat is dat toch met Vladimir Vladimirovitsj Poetin? De Russische leider is mateloos populair in eigen land en ook internationaal raakt men niet over hem uitgepraat 'for better or for worse'. Tegenwoordig kan je geen krant openslaan of zijn grimmige gelaat en zelfs zijn blote borst glimmen je tegemoet. Poetin, net als de Franse president Sarkozy wegens zijn machtshonger en kleine postuur meer dan eens vergeleken met Napoleon, is dan ook beter in public relations dan al zijn voorgangers bij elkaar – hoewel de verheerlijking van zijn persoon door critici al wordt vergeleken met de Stalin-cultus in de vroegere Sovjet-Unie. Hij wrikt zijn ratings op door foto's van zijn torso te laten verspreiden, waarmee hij niet alleen voor elkaar krijgt dat vrouwen hem bestempelen tot een van de meest sexy politieke figuren op aarde (echt!), maar hij ook de waardering van de mannelijke Rus binnen weet te halen. (2).jpg)
Geschiedkundigen en politicologen hebben ruime aandacht gegeven aan De Gaulle's markante buitenlandse politiek van 1958 tot 1969. Dat geldt niet voor de – vaak felle – reacties op deze politiek. Vooral de reikwijdte van het Amerikaans-Franse debat tussen 1958 en 1969 over de toekomst van Europa en van de trans-Atlantische relatie overtrof die van welk debat tussen bondgenoten ook. Op grond van uitvoerig bronnenonderzoek in Amerikaanse presidentiële archieven heb ik in mijn proefschrift Atlantis Lost de reacties in de Verenigde Staten op De Gaulle geanalyseerd.
Hoe was het ook alweer toentertijd in het begin van de jaren tachtig? ‘Die Welt von Gestern’. Wie toen over onderwijs en veiligheid zou hebben geschreven, zou wat de veiligheid op de scholen zelf, terecht zijn gekomen bij passende maatregelen bij de gymlessen en regels voor bij de werkweken. Natuurlijk waren er wel eens knokpartijtjes, natuurlijk werd er flink gepest, werden bezittingen vernield maar alles werd zonder opzien te baren snel door de scholen gesust. En jongens hadden eigenlijk altijd wel een zakmes bij zich. De veiligheid aan de buitenkant was de veiligheid van de Koude Oorlog. Overzichtelijk. We zaten veilig onder de paraplu van Amerika, de kruisraketten waren wel een heet hangijzer maar met mate.
In het verleden konden we zeggen dat de Amerikaanse buitenlandse politiek grote continuïteit vertoonde, ongeacht welke president het land bestierde. Hier en daar werd een schroefje aangedraaid, een accent verlegd, maar revoluties vonden zelden plaats. George W. Bush heeft die gemakkelijke zekerheid aan scherven gegooid. De belangrijkste reden was 9/11 maar de grondslagen ervoor waren voordien al aanwezig.
