Goedenavond, mijn mede-amerikanen. Vanavond wil ik met u praten over een onderwerp van groot belang voor alle Amerikanen en vele mensen in alle delen van de wereld -- de oorlog in Vietnam. Ik geloof dat één van de redenen voor de grote verdeeldheid over Vietnam is dat vele Amerikanen het vertrouwen hebben verloren in wat de regering hen over ons beleid heeft verteld. Van het Amerikaanse volk kan niet en zou niet mogen worden verlangd om een beleid te steunen dat gaat over verstrekkende kwesties als oorlog en vrede, tenzij zij de waarheid over dat beleid kennen. […]

Maar ik had een grotere verplichting dan alleen te denken aan de jaren van mijn beleid en de volgende verkiezingen. Ik moest ook denken aan het effect van mijn besluit op de volgende generatie en aan de toekomst van vrede en vrijheid in Amerika en in de wereld.

Laat ons goed begrijpen dat de vraag voor ons is niet of sommige Amerikanen voor vrede zijn en andere Amerikanen niet. De vraag die er toe doet is of Johnsons oorlog Nixons wordt. De grote vraag is: Hoe kunnen wij Amerika’s vrede winnen? [... ]

In Januari kon ik niet anders dan besluiten dat een overhaaste terugtrekking van Amerikaanse strijdkrachten uit Vietnam niet alleen een ramp zou zijn voor Zuid-Vietnam, maar ook voor de Verenigde Staten en de vrede. Voor de Zuidvietnamesen zou onze overhaaste terugtrekking onvermijdelijk de Communisten toestaan om de slachtingen te herhalen die volgden op de overname in het Noorden 15 jaar geleden; Zij hebben toen meer dan 50.000 mensen vermoord en honderdduizenden stierven in de werkkampen. Wij zagen een voorbode van wat in Zuid-Vietnam zou gaan gebeuren toen de Communisten de stad Hue vorig jaar binnengingen. Tijdens hun korte regeerperiode daar, was er een bloedig terreurbewind waarin 3.000 burgers werden neergeknuppeld, dood werden geschoten en in massagraven werden begraven.

Voor de Verenigde Staten zou deze eerste nederlaag in onze nationale geschiedenis resulteren in het ineenstorten van het vertrouwen in de Amerikaanse leiding, niet alleen in Azië maar over de hele wereld.

En nu zou ik een woord willen richten, als u mij toestaat, aan de jonge mensen in dit land die een bijzondere betrokkenheid met de deze oorlog hebben getoond; ik begrijp die betrokkenheid. Ik eerbiedig uw idealisme. Ik deel uw zorg voor vrede. Ik wil net als u ook vrede. Ik heb krachtige persoonlijke redenen om deze oorlog te beëindigen. Deze week zal ik 83 brieven aan moeders, vaders, vrouwen en geliefden van de mannen die in Vietnam hun leven hebben gegeven voor Amerika moeten ondertekenen. Het brengt mij nauwelijks vreugde dat dit slechts één derde is van de hoeveelheid brieven die ik in de eerste week na mijn aantreden moest ondertekenen. Ik heb niets liever dan dat dag aanbreekt dat ik dergelijke brieven niet meer hoef te schrijven. Ik wil de oorlog beëindigen om het leven van die moedige jonge mensen in Vietnam te redden. Maar ik wil het op een zodanige manier beëindigen dat de kans dat hun jongere broers en hun zonen niet later in één of ander toekomstig Vietnam ergens op de wereld hoeven te vechten.